Hoog Keppel: Kruisbergtocht

Keuzes, keuzes. Luxe heet dat tegenwoordig... We hebben zo veel keus dat je eigenlijk nooit weet of je nu wel de juiste keuze hebt gemaakt. Javier Guzman heeft daar ooit ook een mooie voorstelling om heen gemaakt. De toerkalender voor het MTB seizoen is nog een voorbeeld. Gaan we dichtbij, halen we de banden met naburige verenigingen aan, zorgen we dat er iets zwelt in de broek van de voorzitter bij alleen al de gedachte aan al die blauw-gele jongens daar in het habitat van de naburige vereniging en dat eens zonder de blauwe pilletjes? Ook dit is weer een keuze.  Rationele en emotionele keuzes, boeken zijn er over vol geschreven. Bijna 2 weken geleden reisden 4 handen vol geel-blauwen naar Dinxperlo, naar wat bleek een rationele, maar slechte keuze. Men verkoos het dichtbije Dinxperlo, het vroeg terug aan het bier zijn boven de Losserse toertocht. Dit is een uitdagende tocht met veel singletracks, bos en vooral...geen slootkanten. Fietsen is een sport waar passie en emotie hand in hand gaan, laat ratio maar thuis.

Twee weken geleden wist Edwald de meute nog om te buigen van ratio naar emo en ze naar de juiste veldtoertocht te leiden, met succes, wat een tocht! Voor Dinxperlo was Edwald wat minder fortuinlijk, waardoor de kudde schapen de wet van Ed negeerden en voor het bijzonder uitdagende Dinxperlo kozen. Afgelopen weekend geen Ed, die lag zijn roes ergens onder de bible belt in Epen uit te slapen. Toch ging ook nu weer de wet van Ed op, luister naar je gevoel en vergeet rationele factoren.

Met 4 man togen we dan ook richting Hoog Keppel (Doetinchem) om daar voor het 2e achtereenvolgende weekend onder fantastische weersomstandigheden de Kruisbergtocht te fietsen. Niets geen gezeur over langer in de auto zitten of later terug zijn, dan moet je maar wat harder fietsen!

Marko en vooral Kasper waren weer bekomen van de Bart Brentjens Challenge 2011 en waren dit weekend ook weer van de partij. Een slaperige Harry en onze rots in de branding Rob sloten de rij. Rob had voor de verandering de Cube thuisgelaten nadat hij met zijn 2 linkerhanden de remzuigers over de garagevloer had laten stuiteren. Gelukkig had Harry nog een in uitstekende staat verkerende Idworx in de hoek van de schuur staan. Blinkend stond hij daar al die tijd te wachten om nog eens uitgelaten te worden.

In Hoog Keppel was het bij het startpunt al gezellig druk en moest je dus wel even geduld hebben om je financiële afdracht te mogen doen.
Het startpunt was extra druk om dat ook hier weer een kanjers voor kanjers editie werd georganiseerd om de mountainbike sport ook bij de jeugdigen onder de aandacht te brengen. Je kon voor 25 of 40 km kiezen, al was die 25 km meer voor de jeugd bedoeld waardoor volgens mij iedereen wel de 40 verkoos.

Vanaf de start ging het gelijk de singletracks op en volgden enkele korte klimmetjes elkaar in rap tempo op. Even warm draaien op een rustige hartslag werd ons niet gegund. Dat we op een ongunstig tijdstip waren vertrokken bleek wel aan het treintje rijden over de singeltracks, eigen tempo fietsen was er niet altijd bij. Soms maar goed ook, anders ging het weer veel te hard en zou Kasper weer van zijn fiets vallen met kramp.
We draaiden door de bossen wat om Keppel heen en koersten richting de oude IJssel. Met de wind vol op de kop in een treintje over de zomerdijk gekoerst om zo bij langerak weer de bossen in te duiken. Asfalt hebben we volgens mij maar 2 x gezien,  een goede prestatie vd organisatie.
In de bossen bij langerak had de organisatie ook enkele technische stukken opgenomen die bewegwijzerd werden als "durfal route". Een zelfde concept als de "extreme's" bij de tochten van Last Gear (Eerbeek). Vaak betrof het dan een erg steile klim in mul zand of een korte afdaling met drops. Even later kwamen we aan bij  crosscircuit de kappenbelt waar een heus behendigheidsparcours was uitgezet. Door het grote aantal deelnemers ontstond hier wat file waardoor de nog iets wat brakke Harry het hazenpad verkoos en enkele stukken afsneed. zijn voorsprong was maar van korte duur omdat hij een zoveelste poging waagde om een "durfal" klim te overwinnen, wat helaas niet lukte  (niemand overigens)

De organisatie had veel tijd besteed aan het uitzetten van een aantrekkelijke route met veel singletrack en veel draai en keer werk op een paar 100m2. Marko baalde dat hij zijn skills niet echt kon gebruiken omdat de mede bikers een lager tempo hanteerden om de technische onvaardigheden wat te compenseren.

Bij km 17 verscheen de pauzestop zodat we even wat bouillon er in konden gieten en onze weg weer konden vervolgen. Het werd nu wat rustiger op de tracks zodat het tempo wat constanter werd. Harry en ik fietsen al een poos achter een vrouwelijke cyclo waarbij:
A: ze erg hard kon fietsen;
B: het erg plezant was om uit de wind er achter te blijven plakken.
Helaas voor Harry was ze alleen niet erg technisch waardoor een noodstop van haar voor een boomstam kon rekenen op een mooie buiging van Harry waarbij hij zacht in het gras belande. We draaiden het 2e stuk asfalt op richting hummelo en Specialized(de vrouwelijke cyclo met Specialized kleding) gooide het gas vol open...
Na de 35+ op de 2.4 brede bandjes te hebben aangetikt keek ze toch maar eens achterom wie er toch de hele tijd bleef plakken waarna we het stokje overnamen na de opmerking richting haar  "lekker tempo!"
Het op kop fietsen duurde echter maar 5 seconde, want wederom werden we door Specialized ingehaald met een andere cyclo op kop die klaarblijk nog achter Harry zat te plakken. Nu was het echt de dood of de gladiolen, waarbij het mij niet lukte om een gat van 1 meter dicht te rijden en het tempo maar hoog bleef tegen de max hartslag aan....Ik moest lossen waarna Harry het nog voor 20m probeerde maar die was vergeten hoe het was om met de wind op de kop te fietsen waardoor hij zijn poging ook moest staken.... Even later tot groot genoegen haalden we Specialized weer in, toch te veel gegeven?

De laatste kilometers werden gestaag weggetrapt waarbij Harry een cyclo nog even aan het pesten was, of de cyclo Harry? Anyway, na 40km was de koek ook wel op en wachte een heerlijke warme douche op ons waarna we konden aanschuiven in een veel te lange rij voor een kreukelfrietje

Echt een aanrader deze tocht, volgend jaar weer op emo!