en Een slaperige Roy trof ik s'morgens 07;45 aan bij zijn huis om de aanhanger op te halen. "3 uur lag ik er pas in!" vertelde hij me. En daarmee waren de vuiliniszakken onder zijn ogen verklaard. Na de aanhanger te hebben aangekoppeld, naar Wenters gereden waar William de koffie al klaar had. Marko had besloten om van dit weekend een echt bike-weekend te maken, want de dag dag ervoor was ie naar de lichtjestocht geweest, een uurtje of 3-4 nachtrust gehad en nu weer present voor Haaksbergen.

Eenmaal aangekomen op de parkeerplaats vrijwel naast de route, zagen Toonie, William, Edwin die bij mij in de auto zaten, dat Marko en Gerrit, Eggis onderweg hadden opgepikt!. Eggis was met zijn fietskloffie op de bank in slaap gevallen na de lichtjestocht en was wakker gemaakt door zijn zoontje. Snel een plens water in het gezicht en een broodje en weer naar het clubgebouw. Hoezo fanatiek?...

Na een frisse start waren Marko en Gerrit na een paar km. uit het zicht verdwenen. De overigen zouden wachtten op de slow-starters, en zo bleef 5 man netjes bij elkaar. Na een km. of 10 was iedereen warm gefietst en het tempo werd goed opgevoerd. Na een kort overleg werd besloten om de grootste lus te pakken van 64 km. Vorig jaar had ik ook al eens geschreven over deze route en toen schoten superlatieven te kort, dus nog maar eens: een toproute met afwisselend snelle stukken en vele korte, zeer bochtige, heuvelachtige tracks door loof en naaldbossen. Dwars over een hei heen, die bol stond van de Schotse Hooglanders. Edwin, de man uit Ridderkerk wist niet wat hij allemaal zag en werd helemaal lyrisch van al die Achterhoekse pracht en praal. "Dit heb je zeker niet in Ridderkerk hè?" Vroeg ik hem heel kinderachtig. Dit kon hij alleen maar bevestigen...

Toonie (had vrijdag al gefietst en had de drop-off op de vuilnisbelt te enthousiast genomen. Gevolg dat hij 3 boompjes geplet heeft en zichzelf daar ook behoorlijk bij verwond had) reed op kop en ging door een bocht en schampte over een boomwortel en viel wederom, waarbij zijn amper geheelde knie weer bloedde. Gelukkig viel de verwonding mee en kon hij verder gaan met "buffelen".

Het was nog steeds koud en om even op te warmen zijn we bij Ter Huurne koffie gaan drinken. Daarna zijn we vol goede moed weer op de fiets gegaan. Aan de eindeloze single tracks leek geen eind te komen. Er bleek ook nog een marathon te zijn waarvan de toeschouwers ons ook aanmoedigden, dit hadden we hard nodig voor de laatste kilometers.

Eén van de laatste stukken single tracks voer door een bos van rododendrons waar we ons in een jungle waanden. Dit was een super gave route!

Na 60 km. was het meest frisse er wel af. Sporadisch werden er al stuurfoutjes  gemaakt en Maurice kreeg me toch een kramp in het linkerbovenbeen, na wat rek en strek oefeningen werden de laatste km. nog even stug weggefietst.

Op de terugweg op de achterbank waren de meeste praatjes er ook wel af, maar dit was het dik waard! Een blijvertje!!!

Bij de club aangekomen werden we verwelkomt door een terras vol zeer enthousiaste tourfietsers die Williams mooie witte benen hebben bewonderd en geprezen. We hebben nog even gezellig gezeten en van het zonnetje genoten, ook Williams benen!  MJ EN WN

ATB-2: Rammstein route, Ramsdorf.

 Het was druk die ochtend 11 maart om 08:15 bij het clubgebouw. 9 ATB-ers van de “oude” garde en de 5 nieuwe leden Tony Mulder, Cornelis Gerrits, Nadia Biesbroek, Edwin Biesbroek en Michel Driezes hadden zich gemeld voor deze nieuwe tocht. Nogmaals van harte welkom bij de club!!  ATB- tempobeul Gerrit O. had de avond ervoor nog afgezegd; hij had onverwacht kaarten gekregen voor de wedstrijd van de Graafschap – AZ, en wilde die match kijken met zijn zoon. Ach, een vader-zoon onderonsje is natuurlijk ook heel wat waard…

 Dit weekend moest het dan gebeuren; de aanhanger mocht voor het eerst met de mannen en vrouw de weg op. Roy en Leon hadden zich de laatste tijd niet gespaard en veel tijd aan de aanhanger besteed. Het resultaat was er dan ook naar; Een prima rollende basis met daarop 4 beugels gelast omwikkeld met isolatieschuim en vastgemaakt met knelbandjes. Voorzien van een zilverkleur en met sponsoring stickers van Profile Wesselink van Marco. Heren, alle credits voor jullie voor dit knap staaltje werk!

 En zo vertrok het hele spul richting Ramsdorf… De auto’s werden geparkeerd aan de rand van het industrieterrein in de buurt van het bos. Even zoeken naar de GPS track en toen konden we eindelijk echt biken. Wat volgde was asfalt, klinkerwegen en nog meer stenen. Na zo’n 5 km. geloofden we dat wel en unaniem werd besloten om van de GPS af te stappen en naar eigen inzichten te gaan biken. De bossen in Ramsdorf zijn ruig door oneffen paden met enkele leuke klimmetjes en afdalingen over paden welke niet veel worden gebruikt door Mountainbikers en wandelaars. De meeste paden zijn vooral gecreeërd door bosbouwers en konden ook ineens dood lopen. Michel wist dit treffend te zeggen: “De paden houden op waar de bosbouwers stopten”.. Ondanks dit alles konden we nog meer dan genoeg zeer leuke tracks vinden en passeerden we hunnebedden, enkele kuddes reeën en een handjevol wandelaars.   

 De nieuwen konden zich goed handhaven tussen al dit geweld. Nadia kon ondanks dat ze fietste zonder klick-systeem, zich redelijk goed redden. Ook op de klim trapte ze vrij gemakkelijk door. Deze dame doet ook fanatiek aan spinning heb ik me laten vertellen, dus conditioneel zit dat wel goed. Van de nieuwe heren was ook duidelijk dat het spelletje vaker hadden gedaan.

"Rob, voor de laatste keer, Tolkamp of Wenters???!!! "

 Na 32,5 km. was het tijd voor de pauze. William en ik hadden warm water meegenomen en Roy de oploskoffie. Een aantal bikers vonden het wel goed zo en besloten weer naar Winterswijk te gaan. De grappen en grollen van met name Cornelis, “ Ach die Tafelberg valt wel mee, pas na rondje 26 gaat het ietsje pijn doen!” vielen goed en hij wist regelmatig de anderen te laten bulderen van het lachen. Toen was het weer tijd om weer op de fiets te stappen voor de stukken bos vlakbij de auto’s. Als je het eerste gedeelte al ruig vond, dan kon je hier helemaal je lol op.. Van echte paden leek al bijna geen sprake meer; zwarte modder, veel veel takken, kuilen enz. deden het tempo flink inzakken maar je kon hier mooi de techniekjes van de clinic’s oefenen. Na het eerste bos te hebben verteerd, hup volgas heuvelafwaarts naar bos nr. 2 waar ons een aantal verassingen wachtten:

 Dit bos was niets anders dan een dikke laag blubber met allemaal modderplassen, gecamoufleerd door een bladerdek. Eén voor één vielen we van de fietsen doordat je inééns stil kwam te staan midden in de blubber. Leon beet het spits af door te denken dat ie wel ff een laag slootje over kon springen. Zodra zijn voorwiel de overkant raakte zonk deze 30 cm de grond in met als gevolg een beste klapper recht op z’n kwakert. William wist nog tot zo’n beetje tot halverwege zijn knie in de modder te stappen, waarbij zijn schoen vast kwam te zitten

Een eervolle vermelding is er voor Jan, die in zijn kür een driedubbele Rietberger maakte, op papier technisch onmogelijk, maar hij deed het!! De landing sierlijk in de stinkende bladerblubberbende… applaus viel hem ten deel… Pech voor hem, hij had een nat pak. Leuk voor de rest, hij had een nat pak…

 Kortom, het ging he-le-maal nergens meer over en de tranen van het lachen biggelden ons over de wangen bij het zien van al die klunzigheid.

De concentratie was inmiddels wel weg, dus weer naar de auto, waarbij ondergetekende bijna zijn complete tas vergat mee te nemen..

 Het biertje in het volle clubgebouw smaakte weer heerlijk en we hebben nog even gezellig nagepraat..

Volgende week naar de Tafelberg deel 2. Komt allen!!!

 MJ

Naschrift ATB 1: Met verwondering het hele verhaal gelezen over Ramsdorf, totdat ik de gps track kreeg. Het was inderdaad geen Ramsdorf maar Rammstein, waar jullie onder vandaan zijn gekomen..... Zie de foto van de afgelegde route van ATB2 .William.We hebben div keren de gps uit gezet van daar, maar wel een leuke dag gehad!

Een uitgeslapen groep van 7 man; Roy S., Leon K., Herman W., William N., Ronald H., Jan v. D., en ondergetekende troffen elkaar in het clubhuis om om 09.00 een nieuw parcours te verkennen. William had de dag daarvoor de hele middag met de GPS lopen stoeien en de weggetjes/ tracks van dit gebied op een rijtje gezet om onder zijn aanvoering dit met de hele groep te verrijden. Henjo schitterde door afwezigheid doordat hij s'morgens bericht had gedaan van buikgriep. In the middle of huppeldepup met een opstandig maag/darm kanaal is natuurlijk vragen om moeilijkheden. Foute shit dus... Hennie we wensen je veel sterkte toe...

Goedgemutst zoals altijd vertrok onze groep eerst al slingerend via diverse bosjes richting Schnitzel Antoon om vervolgens een rondje waterkant van het Hilgelo te fietsen. De regen van de dagen ervoor hadden zoals verwacht de uitwerking gehad op de paden dus veel blubber en waterplassen... lekker spartaans scheuren met een frisse bries op kop deden we ons best om zelfs de meest ontoegankelijke paden richting het Masterveld te verteren. Na slechts een klein halfuur zagen we - tot onze grote hilariteit - eruit als een stel varkens! Veel smeriger dan dit konden we toch al niet worden dus besloten werd om niks te sparen en gewoon op dezelfde voet verder te gaan en om ondertussen te genieten van de elementen en de natuur... Machtig mooi dat biken!! Als hoofdmenu stonden natuurlijk de leemputten en het Zwillbrock op het programma, hiervoor moesten we een aantal km. over het asfalt. Jan v. Dalen bewees ook een goede spoorzoeker te zijn en wist na een foute afslag weer het juist pad te vinden richting dit gebied. Nadat we waren aangekomen bij de leemputten zagen we dat dit niet meer toegankelijk is voor fietsers. Om niks van onze "goodwill" te verspelen reden we vervolgens langs de leemputten richting het Zwillbröck. We kwamen aan in een prachtig gebied met meertjes, vennetjes en veel heidegrond. Er lopen korte, soms glooiende paden langs al dit moois en we merkten zelf nog wat reeën op.

Herman had de dag ervoor met z'n goede hart geholpen bij Wilfred H. om zand te kruien. Zijn benen dreigden daarom langzamerhand overbelast te raken en wilde weer richting Winterswijk, Ronald die al een tijdje niet meer getraind had vond het ook wel best zo. Het plan was om koffie te drinken bij Haak en Hoek en via Zwolle b'j Grolle en Meddo weer richting clubgebouw te gaan. Haak en Hoek had de deuren echter gesloten en dus kwam Spiekerman in aanmerking. Na een fijn bakkie pleur en weer op temperatuur te zijn gekomen dus weer richting de Huininkmaat om lekker een paar biertjes te drinken zoals een fantastische ochtend biken dient te worden afgesloten!

Wederom kunnen we terugkijken op een zeer gevarieerde rit met veel plezier, humor en sportiviteit! Ik zou af willen sluiten door te zeggen tegen de twijfelaars: fiets eens een keertje mee en ontdek hoe leuk het mountainbiken is! 

MJ