Zat-groep

ZAT/D-groep: Een groene tocht 19 maart '11

ZAT-groep vs. D-groep
De weergoden zijn ons de laatste twee weekenden gunstig gezind. Doordeweeks is de hemel meestal volgepakt met dikke stapels wolken die het landschap een grijs uiterlijk geven. Maar in de weekenden wijken zij en schijnt de zon in volle glorie. Het is een voorbode dat de lente bezig is haar opmars te maken.
Zo was het ook afgelopen zaterdagmiddag. Het zonnetje scheen er lekker op los. De temperatuur daarentegen was nog aan de lage kant, maar wel acceptabel. Vol goede moed reed ik ’s middags dan ook naar het clubgebouw. De opkomst van vorige week zaterdag zat nog vers in mijn geheugen. Het was eenzelfde soort dag, dus de te verwachten opkomst was weer hoog.

Mijn vader, Theo H., had al aangeven deze middag met de ZAT-groep mee te fietsen. Hetzelfde gold voor Theo B. en Hennie en Hermien te B. Echter, Theo B. belde vlak voor die tijd af door omstandigheden.
Toen mijn vader en ik aankwamen bij het clubgebouw, waren al enkele renners aanwezig. De D-groep zou die middag ook een tocht fietsen. Het moet niet gekker worden. In het verleden werd er zeer weinig op de zaterdagmiddag gereden en nu, nu de ZAT-groep in het leven is geroepen, wordt er volop op de zaterdagmiddag gereden. Hoe dan ook, het was wachten op meerdere ZAT-groep-rijders.
De opkomst bleek tegen te vallen, althans voor de ZAT-groep. Alleen Jordy B. verscheen nog. De D-groep had echter een opkomst van tien man. Om 13.00 uur besloten de renners van de ZAT-groep om zich aan te sluiten bij de D-groep. Of sloot de D-groep zich aan bij de ZAT-groep…?

Groene klodders
Met dertien man sterk vertrok het peloton richting de Bollengraben. Na enkele kilometers kwamen er roggelende geluiden uit het voorste gedeelte van de groep. Naarmate ik meer doordraaide naar voren, werd het geroggel en geproest alsmaar luider. Toen ik naast de betreffende persoon kwam te rijden en een praatje wilde aanknopen, hingen de groene slierten al onder zijn neus. De handschoen bood uitkomst om ze te verwijderen, gevolgd door een paar fikse uithalen met de neus. Hij deponeerde de groene klodders met veel verve op de weg. Tot dusver nog niks schokkends aan de hand. De helft van het peloton had immers last van lopende neuzen. Het leek alsof de griepepidemie nog hoogtij vierde.

Maar op een gegeven moment kwam ik schuin achter de betreffende renner te rijden. Plotseling kwam er weer zo’n diepe roggel, en flats… Hij leegde wederom zijn neus. De groene klodders snot vlogen dwars door het peloton, waarvan ik de meeste meekreeg. Nog bijkomend van deze plotselinge aanval, vermaande ik hem dat hij dat in het vervolg niet nog een keer moest doen. Zijn reactie was een lachend gezicht en hij zei: ‘Ja, lekker hè!’ Alsof het de normaalste zaak van de wereld was…

Dat de persoon in kwestie er blijkbaar lol in had om zijn mederenners te laten meegenieten van zijn groene slingers, bleek later nog een keer. Hij reed ergens voor in het peloton en daar werd de tank weer geleegd. Een groen gordijn van spetters kwam op mij en mijn mederenners af. Ik vond en vind dit onaanvaardbaar en asociaal gedrag…

Ik til nogal zwaar aan dit feit, zoals blijkt. Ik kan mij gewoon niet voorstellen dat iemand de volle inhoud van zijn neus leegt, terwijl hij voor of midden in het peloton rijdt en daarmee de rest voorziet van een groen kleurtje. Doe dit gewoon als je achteraan rijdt. Als je het toch wilt doen midden of vooraan in het peloton, wijk dan uit naar de buitenkant. Dan heeft niemand er last van.

Spaak
In de Bollengraben dienden zich de eerste heuveltjes aan. De 'aanwezige' ZAT-groepers namen vooral het initiatief tijdens de klimmetjes. De rest van de D-groep kon maar moeizaam aanklampen of moest loslaten. Uiteraard werd er na de klim gewacht op de rest van de groep.
Vlak voor ons pauzeadres brak er nog een spaak in mijn achterwiel. Het blijkt maar weer dat zelfs mijn spaken het vele vermogen dat mijn benen overbrengen niet aankunnen. De kapotte spaak was niet uit de velg te krijgen, dus moest hij om een andere spaak gewikkeld worden. Zo kon de tocht weer voortgezet worden.

Harrie te P.
Daarna volgde nog een zwaar klimmetje. Voor sommigen was het een helse klim. De ZAT-leden reden voorop en boven aangekomen kon een mooie afdaling ingezet worden. Aan het einde van die afdaling was het pauzeadres. Eén voor één kwamen de andere renners binnendruppelen. De racefietsen werden tegen de muren en het hek aangezet en iedereen ging het café binnen… Of toch niet?
Toen we allemaal neergeploft waren in een stoel en de koffie al besteld was, zag Jordy B. een blauw gele schimp langs het raam rijden. Dat trok zijn aandacht en hij meldde het aan de groep: ‘Hey, volgens mij rijdt er nog één van ons op de weg. Ik zag hem net voorbij komen.’ Dat maakte iedereen alert en dan vooral de D-groepers, want de ZAT-groep was immers al binnen. Bij nader inzien bleek Harrie te P. niet aanwezig te zijn. Marko K. sprong op de fiets om achter Harrie aan te gaan. Wij vonden dit enigszins een loze actie, omdat het wel even kan duren voordat je de andere inhaalt die al een tijdje geleden voorbij is gereden.
Maar warempel na enkele minuten kwamen ze beiden aangereden. Harrie werd hartelijk verwelkomd en wij vroegen ons af waar hij was gebleven. Harrie vertelde dat hij bovenaan de klim rechtsaf naar boven in plaats van linksaf naar beneden was gereden. Hij had vast en zeker nog niet genoeg van het klimmen… Hij kwam uit in Gross Reken, maar daar was hij het spoor bijster. Toen is hij maar weer omgekeerd, maar hij had alle fietsen niet zien staan bij het pauzeadres. En dan te bedenken dat hij een bril draagt. Het wordt maar weer eens tijd om naar de opticien te gaan, Harrie! Hoe dan ook, Harrie was weer in ons midden. Toen hij naar het toilet ging, merkte Jan te P. nog op om er snel vandoor te gaan. Een onbegrijpelijke reactie voor de ZAT-groep, want je weet het: de ZAT-groep is een sociale groep…

Bidon
Na de pauze vervolgden wij onze weg weer. Op een gegeven moment werd ik dorstig en wilde een slok nemen uit mijn bidon. Met de ogen op de weg gericht, reikte ik naar mijn bidon. Maar wat bleek, de bidon was er niet meer. Ik was gewoon mijn bidon vergeten! Hoe stom kon ik zijn. Waarschijnlijk heeft het gebeuren met Harrie meer indruk op mij gemaakt dan ik achteraf dacht. Hoe dan ook, ik moest teren op andermans drinken. Rob S., Jordy B. en gelukkig ook mijn vader, waren zo vriendelijk en collegiaal om mij van het nodige vocht te voorzien. Rob S. verontschuldigde zich nog dat het veel water was met een klein beetje ranja. Dat maakte niks uit, Rob. Ik was allang blij dat ik wat mocht hebben. Aan deze heren mijn hartelijke dank!
We zijn via Barlo en het Woold teruggekeerd in Winterswijk. Uiteindelijk stond de teller op 93 km. Het was een mooie tocht.
Tot volgende week,
De RR

Zat: Mooi weer en hoog testosteronniveau

ZAT-GROEP 12 MAART 2011
Afgelopen week berichtte het KNMI al dat het zaterdag een mooie voorjaarsdag zou worden. De zon zou volop gaan schijnen en het kwik zou stijgen tot een aangename 15 graden celsius in het oosten van het land. Wat dat betreft prachtig fietsweer vergeleken met vorige week toen de winterhandschoenen en extra onderkleding nog moesten worden aangetrokken. Dus rond het middaguur toog ik mij in het clubtenue, waarbij de lange winterbroek in de kast bleef liggen met daarvoor in de plaats komend de korte broek met beenwarmers. Ook de overschoenen konden thuisblijven.

Er waren afgelopen vrijdag en zaterdagmorgen al enkele e-mails van Johan H. naar de B-groep verstuurd. De voorspellingen waren dat het zondag wel eens wat slechter weer kon worden. De vraag werd gesteld of het misschien een idee was dat de B-groep op de zaterdagmiddag zou gaan fietsen? Zo zie je maar weer. Goed voorbeeld van de ZAT-groep doet volgen.
De zaterdagmiddag is nu eenmaal een mooi tijdstip om in de pedalen te klimmen. Dit bleek des te meer nu ook de C-groep van plan was om die zaterdag te gaan rijden.

Johan H. zou ook nog de leden van de B-groep bellen om het animo te polsen om zaterdag te gaan fietsen. Uiteindelijk bleek er dus niet genoeg animo te zijn, want er volgde ’s ochtends een mail dat er toch zondagochtend gefietst zou worden.
Eventuele B-leden die wel op de zaterdagmiddag wilden fietsen, konden bij de ZAT-groep aansluiten (bedankt voor de doorverwijzing!). Maar als zij dat deden waren ze wel verplicht om ook de zondagmorgen te fietsen. Zijne Koninklijke Hoogheid regeert met ferme hand over zijn onderdanen!
Theo H. belde mij aan het einde van de ochtend op met de vraag waar de ZAT-groep zou verzamelen, want hij wilde wel meefietsen. Dat was dus al een extra man zeker.

Even voor 13.00 uur die zaterdag stapte ik in het zadel richting het clubgebouw. Ik was benieuwd hoe groot het peloton deze keer zou zijn. Van Theo H., Jordy B. en Jetske V. was ik al zeker. Ik had al ingecalculeerd dat Wijnand de H. niet mee zou rijden terugkijkend op vorige week. Wijnand, uiteraard ben je meer dan welkom...
Toen ik aankwam bij het clubgebouw stond Maurice G. al smachtend te wachten. Dat was potjandorie al een grotere groep dan de week daarvoor. Maar daar bleef het niet bij, want Bert A., Eric van O., Frank van de H. waren ook present. Een aangename verrassing was dat Jetske samen met een vrouwelijk familielid bij de club kwam. Deze blonde Groningse, gekleed in een snel lichtblauw outfit, werd voorgesteld als Arjanne. Er ontstond een grijns op het gezicht van de mannen en het slijm droop nog net niet uit hun mondhoeken...
In totaal bestond het peloton dus uit 7 mannen en 2 vrouwen. Het goede weer deed dus wonderen! Als de ZAT-groep elke week zo gestaag groeit...

De route zou dit keer richting Duitsland gaan. We zouden via Rhede naar Bocholt fietsen en daarna weer terug naar de club. De GPS was er helemaal klaar voor, want ik was die week bij Bert S. langsgeweest, zodat de instellingen van onze apparaten vergeleken konden worden met elkaar, en hetzelfde konden worden ingesteld. Dat had succes, want de GPS werkte zoals die het volgens de handleiding moest doen.
Bert A. had de perikelen met de GPS van de vorige week nog in zijn achterhoofd zitten en vroeg voordat we vertrokken aan mij welke route we precies zouden fietsen. Mocht het toch nog fout gaan, dan konden we weer op hem terugvallen.

Stipt om 13.00 uur lieten we het clubgebouw achter ons en fietsten richting het Woold. Vlak na de Gullewaard moesten we eigenlijk linksaf, maar dat had ik niet op tijd door. Dus het hele peloton ging rechtdoor richting de Bekendelle. De route zou eigenlijk vanuit die richting eindigen, dus ik besloot om het rondje maar achterstevoren te fietsen. Het enige nadeel was dat bij eventuele lussen ik niet precies wist welke afslag we moesten nemen. Maar daarvoor kon ik terugvallen op Bert A. Het werd uiteindelijk dus een ander rondje dan gepland was. Tijdens het fietsen merkte Bert nog op dat hij deze route nog nooit in deze volgorde had gefietst. Zo zie je maar weer, de ZAT-groep brengt vernieuwing!

De mannen van de B-groep zijn in hun eigen peloton geen vrouwelijk schoon gewend, dus het testosteron steeg naarmate de kilometers verstreken. Het machogedrag vierde hoogtij met de nodige hoogdraverij gepaard gaande. Vooral Frank van de H. deed zijn alias eer aan. De overige weggebruikers hoorden door hem het naderende peloton van veraf aankomen. Het hoofd werd ook bij Theo H. op hol gebracht, want hij noemde Arjanne verscheidene keren Marianne. Theo, niet iedere vrouw die op de racefiets zit heet Marianne (Vos)!

Arjanne liet echter van niks blijken en hield haar hoofd koel. Samen met Jetske intergreerde ze goed in de voornamelijk mannen-groep. Er werd onder het fietsen flink wat afgekeuveld.
Op een gegeven moment moest het peloton een halt worden toegeroepen, omdat Frank van de H. zo nodig moest plassen. Op dat moment trok Arjanne ook haar jasje uit, want ze had het warm. Frank dacht dat het met hem te maken had: ‘ik moet even plassen en meteen trekt ze haar kleren uit,’ zei hij. Ja, ja Frank. Droom maar lekker verder!

Vlak voor het einde van de tocht raakte Arjanne achterop, omdat ze het tempo niet bij kon houden. Uiteraard werd het tempo aangepast. De ZAT-groep is zo als gezegd een sociale groep. Echter, dit had nog enige voeten in de aarde, omdat de B-rijders op dat moment voorop reden en een tempo van 34 km/u aanhielden. Nadat ze teruggefloten waren, kon Arjanne weer bij het peloton aansluiten. Maurice G. was de gentleman en hielp Arjanne terug te komen. Frank van de H. opperde nog om haar te duwen. Uiteraard bleef het enkel bij geblaat, zoals we van hem gewend zijn.

Het duurde echter niet meer lang voordat we terug waren in Nederland, dus bij de club. De route bleek uiteindelijk 70 km te bedragen, dus iets meer dan van te voren aangegeven. Alhoewel het peloton uit rijders bestond die normaal gesproken rijden in verschillende groepen, kon iedereen het al met al goed bijhouden.

Zaterdagmiddag 17 maart aanstaande zal de tocht naar Alstaette gereden worden. Hopelijk is het dan net zulk lekker weer en het deelnemeraantal even groot of groter. Wie weet welke verrassing ons dan te wachten staat...
Gegroet,
De RR

Zat: Zaterdaggroep klopt aan de FTC-poort...

*Eerste tocht van de ZAT-groep op zaterdag 5 maart 2011.* Afgelopen zaterdag 5 maart was het de eerste middag dat de zaterdaggroep, afgekort ZAT-groep, zich bij het clubgebouw verzamelde om het nieuwe raceseizoen in te luiden. Aanwezig was een viertal fanatieke renners, te weten Jordy B., Bert A., Wijnand de H. en ikzelf.
Lees meer...